Ajo u kthye ditën që unë do martohesha Pjesa 23
Doriani nuk foli.
Raporti që mbante në dorë dukej i lehtë, vetëm disa fletë të vjetra, por në atë moment ai peshonte më shumë se gjithë jeta e tij.
Bujar Leka ishte babai i tij.
Dhe Bujar Leka nuk ishte kushëri i largët i Aleksit.
Ishte vëllai i tij.
Mara qëndronte përballë tij, e zbehtë, me dorën mbi gojë, sikur po përpiqej të mbante brenda vetes një britmë që nuk guxonte të dilte.
Nëse kjo ishte e vërtetë…
Nëse dokumentet nuk po gënjenin këtë herë…
Atëherë Mara dhe Doriani nuk ishin thjesht dy njerëz që i kishin ndarë nga jeta.
Ata ishin të lidhur nga gjaku.
Dhe Ena…
Mara mbylli sytë.
Jo. Jo Ena. Jo fëmija i saj. Jo vajza që kishte lindur nga dashuria më e dhimbshme e jetës së saj.
Doriani bëri një hap pas.
“Mara…”
Ajo hapi sytë dhe e pa.
Në atë shikim nuk kishte urrejtje.
Kishte tmerr.
“Mos më thuaj asgjë,” tha ajo me zë të ulët. “Jo tani.”
Ai uli kokën.
Për herë të parë, Doriani nuk po kishte frikë se Mara nuk do ta donte më.
Po kishte frikë se ndoshta nuk duhej ta kishte dashur kurrë.
Në dhomën e arkivit, askush nuk lëvizi.
Dosjet në rafte qëndronin të heshtura, si dëshmitarë të vjetër që kishin parë njerëz të lindnin me një emër dhe të rriteshin me një tjetër. Pluhuri mbi tavolinë dukej sikur kishte mbuluar jo vetëm letra, por jetë të tëra.
Klea ishte e para që foli.
“Duhet ta ndalim këtë.”
Të gjithë u kthyen nga ajo.
Ajo nuk po qante. Sytë i kishte të mbushur, por zëri i doli i qartë.
“Jo hetimin. Jo të vërtetën. Por këtë mënyrë si po na detyrojnë ta përtypim. Çdo dokument po hapet si bombë. Çdo emër po na hidhet në fytyrë. Dikush po e drejton këtë natë që ne të thyhemi përpara se të arrijmë te fundi.”
Inspektori Kreshnik e pa me vëmendje.
“Klea ka të drejtë.”
Doriani ngriti kokën ngadalë.
“Çfarë do të thotë kjo për Enën?”
Askush nuk iu përgjigj menjëherë.
Sepse kjo ishte pyetja që të gjithë po e shmangnin.
Mara e dëgjoi emrin e së bijës dhe trupi iu drejtua menjëherë. Ajo mund të ishte e tronditur, e thyer, e humbur në identitetin e saj, por kur përmendej Ena, çdo gjë brenda saj gjente një qendër.
“Jo,” tha ajo.
Doriani e pa.
“Çfarë jo?”
“Jo kështu. Nuk do ta kthejmë Enën në fjali frike.”
Ai mori frymë me vështirësi.
“Mara, nëse…”
Ajo ngriti dorën.
“E di çfarë do thuash. Nëse ne jemi të afërt në gjak, atëherë Ena mund të jetë…”
Zëri iu këput, por e mblodhi veten.
“Mund të ketë pasoja. Mund të ketë diçka që duhet kontrolluar. Mund të ketë të vërteta që duhet t’i dimë. Po. E di.”
Doriani nuk foli.
Mara vazhdoi:
“Por deri në analizë të saktë, Ena nuk është ‘pasojë’. Nuk është ‘gabim’. Nuk është ‘provë’. Është vajza ime.”
Pastaj e pa Dorianin drejt në sy.
“Dhe vajza jote.”
Kjo fjali e goditi më shumë se çdo tjetër.
Sepse, edhe në mes të tmerrit, Mara nuk ia hoqi atësinë.
Doriani uli kokën dhe për herë të parë atë natë lotët i dolën hapur.
“Faleminderit,” tha ai me zë të shuar.
“Mos më falëndero,” tha Mara. “Bëhu i fortë. Do na duhet.”
Ai pohoi.
Klea u kthye nga inspektori.
“Na duhet përgjigje. Jo supozime.”
Inspektori mbylli dosjen e Dorianit me kujdes.
“Do bëjmë analizat urgjente. Por duhet të kuptoni diçka: dokumenti tregon që Bujar Leka është babai biologjik i Dorianit. Tregon edhe që Bujar dhe Aleks janë vëllezër. Nëse kjo vërtetohet, Mara dhe Doriani janë kushërinj të parë.”
Mara mbylli sytë.
Fjala “kushërinj” ra në dhomë si gur.
Doriani u mbështet te tavolina.
Vjollca qante në heshtje, e përkulur mbi një karrige të vjetër.
Aleksi qëndronte i ngrirë, me fytyrën e një njeriu që sapo kishte kuptuar se heshtja e tij nuk kishte vrarë vetëm të shkuarën, por ndoshta edhe të ardhmen e fëmijëve të tij.
Mira iu afrua Marës me kujdes.
“Mara…”
Mara nuk u kthye.
“Jo tani, Mira.”
Mira ndaloi.
Këtë herë fjala “Mira” i doli pa e menduar. Jo “nënë”. Jo “mama”. Jo asgjë tjetër.
Vetëm emri.
Dhe Mira e pranoi.
Sepse edhe emri ishte më shumë se heshtja.
Mateo, që deri atëherë kishte qëndruar pranë dosjes “Faqja Një”, foli me zë të rëndë:
“Ka diçka që nuk shkon.”
Të gjithë u kthyen nga ai.
Ai po shikonte faqen e hapur në dosje.
“Çfarë?” pyeti inspektori.
Mateo tregoi me gisht një shënim në fund të rreshtit të Dorianit.
“Këtu shkruan: Lidhja M-2 / D.V. – e bllokuar nga linja V.V., jo për shkak biologjik të verifikuar, por për rrezik ekspozimi.”
Klea u afrua menjëherë.
“Pra nuk i ndaluan sepse e dinin që ishin kushërinj?”
Mateo ngriti kokën.
“Jo.”
Doriani u drejtua.
“Pse atëherë?”
Mateo lexoi ngadalë:
“Sepse nëse Mara dhe Doriani qëndronin bashkë, do të lidhej linja e Mirjetës dhe Aleksit me linjën e Bujarit dhe Vjollcës. Dhe kjo do të hapte dosjen e zhdukjes së Bujarit.”
Vjollca ngriti kokën.
“Bujar…”
Aleksi u mpak.
Mara e pa.
“Aleks, çfarë nuk po thua?”
Ai nuk iu përgjigj menjëherë.
Doriani e pa me sy të errët.
“Ti e dije që Bujari ishte zhdukur për shkak të dosjeve?”
Aleksi mori frymë thellë.
“Po.”
“Dhe nuk e kërkove?”
“E kërkova.”
“Ku?”
“Kudo ku mundesha.”
“Dhe pastaj ndalove.”
Aleksi uli kokën.
“Po.”
“Pse?”
Në dhomë ra heshtje.
Aleksi ngriti sytë. Sytë i kishte të lodhur nga më shumë jetë sesa një njeri mund të mbante.
“Sepse më sollën një pjesë të orës së tij.”
Vjollca u drodh.
“Ora e argjendtë?”
Aleksi e pa.
“Po.”
Ajo mbuloi fytyrën me duar.
“Unë ia kisha dhënë.”
Doriani nuk lëvizi.
Aleksi vazhdoi:
“Bujari mbante gjithmonë një orë të argjendtë. Kur u zhduk, unë kërkova. Pyeta. Shkova te njerëz që nuk duhej. Një natë, para shtëpisë sime, më lanë një zarf. Brenda ishte ora e thyer. Dhe një letër.”
Mara e pyeti me zë të ulët:
“Çfarë shkruante?”
Aleksi e mbylli dorën fort.
“Mos kërko vëllain, nëse do ta mbash vajzën gjallë.”
Mara ndjeu gjakun t’i ikte nga fytyra.
“Vajzën?”
Aleksi e pa.
“Ty.”
Në dhomë u dëgjua vetëm frymëmarrja e dikujt që po qante.
Mara u tërhoq një hap.
“Pra ti e dije që unë isha në rrezik.”
“Po.”
“E dije që Bujari ishte zhdukur.”
“Po.”
“E dije që Nora më kishte shpëtuar.”
“Po.”
“Dhe prapë më le të rritesha me një varr bosh, me një baba të vdekur, me gjysmë jete.”
Aleksi nuk u mbrojt.
“Po.”
Ajo iu afrua.
“Pse të gjithë burrat në këtë histori mendojnë se heshtja e tyre është sakrificë?”
Kjo fjali i goditi të gjithë.
Edhe Dorianin.
Edhe Luani, që po qëndronte në hyrje të arkivit, uli sytë.
Mara vazhdoi:
“Nora luftoi. Elira la dëshmi. Mira mbijetoi. Vjollca heshti nga frika, por të paktën tani po e thotë. Klea po qëndron këtu edhe pse nuk i detyrohet askujt. Ilda dha çfarë kishte. Ndërsa ju…” Ajo pa Aleksin, pastaj Dorianin, pastaj Mateon, pastaj Luanin. “Ju gjithmonë mendoni se po na mbroni kur vendosni për ne pa ne.”
Doriani nuk foli.
Mateo uli kokën.
Luani mbylli sytë.
Aleksi qau pa zë.
“Ke të drejtë,” tha ai.
Mara qeshi me hidhërim.
“Kjo fjali nuk mjafton më.”
“E di.”
“Jo, Aleks. Nuk e di. Sepse nëse do ta dije, nuk do më kishe lënë të hyja sonte në këtë arkiv pa më thënë se Bujari ishte vëllai yt. Nuk do më kishe lënë ta mësoja përballë Dorianit, përballë të gjithëve, sikur unë jam prapë një dosje që hapet kur u duhet të tjerëve.”
Aleksi uli kokën.
Doriani e pa Marën.
Ai donte të thoshte diçka, por këtë herë nuk guxoi. Sepse ajo kishte të drejtë edhe për të. Edhe ai kishte ardhur në jetën e saj me premtime, pastaj me mungesë, pastaj me faj, pastaj me pendesë. Por çdo herë, Mara duhej të mbante pasojat.
Klea u afrua pranë saj.
“Mara, duhet të dalim pak nga këtu.”
Mara pohoi.
“Jo. Duhet të shkoj te Ena.”
Inspektori ngriti dorën.
“Para se të largoheni, duhet të marrim mostrat për analizë.”
“Merre,” tha Mara menjëherë. “Sa më shpejt.”
Doriani pohoi gjithashtu.
“Edhe mua.”
Vjollca u ngrit me vështirësi.
“Edhe mua.”
Mira tha:
“Edhe mua.”
Mateo foli:
“Edhe mua.”
Aleksi u afrua.
“Edhe mua.”
Inspektori u dha urdhër oficerëve.
Në dhomën e arkivit, për herë të parë, askush nuk po firmoste për të fshehur.
Të gjithë po jepnin gjurmë për të zbuluar.
Por as kjo nuk dukej si fitore.
Sepse disa të vërteta, edhe kur të çlirojnë, të lënë pa frymë përpara se të të japin ajër.
Kur dolën nga arkivi, mëngjesi kishte filluar të zbardhte.
Qyteti po zgjohej, pa e ditur se në një bodrum të vjetër ishin hapur emra që mund të shembnin disa familje të mëdha.
Mara nuk priti askënd.
Shkoi drejt makinës së Arbërit, që kishte mbërritur me Enën pas urdhrit të inspektorit për ta sjellë në një vend të sigurt pranë stacionit. Vajza ishte brenda, e mbështjellë me një xhaketë, me flokët e shpupuritur dhe sytë të lodhur.
Kur pa Marën, Ena hapi derën dhe vrapoi drejt saj.
“Mami!”
Mara u ul në gjunjë dhe e përqafoi fort.
Aq fort sa për një çast dukej sikur donte ta kthente në trupin e saj, ta mbronte nga çdo dokument, çdo emër, çdo gjak, çdo gënjeshtër.
“Jam këtu,” pëshpëriti. “Jam këtu, zemra ime.”
Ena e mbajti nga qafa.
“Pse po qan kaq shumë?”
Mara qeshi mes lotëve.
“Sepse të kam shumë xhan.”
“Vetëm për këtë?”
Mara e shtrëngoi më fort.
“Jo vetëm për këtë. Por këtë mund ta dish tani.”
Ena u largua pak dhe e pa.
“Babi është mirë?”
Fjala “babi” bëri që Mara të mbyllte sytë për një sekondë.
Doriani qëndronte disa hapa larg, duke mos guxuar të afrohej.
Mara hapi sytë dhe pa Enën.
“Po. Është këtu.”
Ena u kthye dhe e pa Dorianin.
Ai u mpak.
Nuk kishte frikë nga hetimi. Nuk kishte frikë nga policia. Nuk kishte frikë nga Adrian Vata.
Por kishte frikë nga sytë e së bijës.
Ena e pa për disa sekonda.
Pastaj i bëri shenjë me dorë.
“Pse rri larg?”
Doriani nuk foli.
Mara e pa, pastaj pa Enën.
“Sepse të rriturit ndonjëherë tremben shumë dhe nuk dinë si të afrohen.”
Ena e rrudhi ballin.
“Po unë nuk jam letër.”
Mara u drodh.
Doriani mbuloi gojën me dorë.
Ena vazhdoi:
“Unë jam unë.”
Mara e puthi në ballë.
“Po. Ti je ti.”
Ena e pa Dorianin.
“Hajde.”
Doriani i hodhi një vështrim Marës.
Ajo nuk buzëqeshi. Nuk i dha garanci. Por nuk e ndaloi.
Ai u afrua ngadalë, u ul në gjunjë përballë Enës.
“Jam këtu,” tha.
Ena e pa drejt.
“Do ikësh prapë?”
Doriani mbylli sytë për një çast.
“Nuk dua të iki.”
“Nuk të pyeta ça do. Të pyeta a do ikësh.”
Mara uli sytë.
Kjo vajzë ishte fëmijë, por kishte mësuar nga mungesat më shumë se ç’duhej.
Doriani e pa.
“Nuk do iki nga ty. Çfarëdo që të ndodhë mes të rriturve, unë nuk do të iki nga ty.”
Ena u mendua.
“Po nëse njerëzit me letra thonë prapë diçka?”
Ai mori frymë thellë.
“Këtë herë nuk do t’i besoj letrat pa parë të vërtetën.”
Ena pohoi ngadalë.
“Mirë.”
Pastaj e përqafoi.
Doriani e mbajti, por jo fort. Sikur kishte frikë se po ta mbante shumë, do ta lëndonte me gjithë peshën e tij.
Mara pa skenën dhe lotët i ranë përsëri.
Jo nga dashuria.
Nga frika se dashuria nuk mjaftonte gjithmonë.
Klea qëndronte pak më larg, duke i parë. Në fytyrë kishte një qetësi të trishtuar. Ajo nuk ishte më nusja që priste në altar. Ishte dëshmitarja e një familjeje të pamundur që po përpiqej të mos shkatërrohej nga e vërteta.
Mateo iu afrua.
“Si është të shohësh këtë?”
Klea nuk e pa.
“Si të shohësh një shtëpi që digjet, por brenda ka njerëz që ende përqafohen.”
Mateo heshti.
“A do që të shpëtojnë?” pyeti ai.
Klea mori frymë.
“Dua që të mos gënjehen më. Shpëtimi pastaj… varet çfarë mbetet.”
Mateo e pa gjatë.
“Ti je më e fortë se të gjithë ne.”
Klea qeshi pa gëzim.
“Jo. Vetëm kam humbur aq shumë brenda një dite, sa nuk kam më luksin të jem naive.”
Në atë moment, telefoni i inspektorit ra.
Ai e hapi, dëgjoi për disa sekonda dhe fytyra iu ndryshua.
“Ku?” pyeti.
Të gjithë kthyen kokën nga ai.
“Je i sigurt?”
Heshtje.
Pastaj inspektori uli telefonin.
Doriani u ngrit.
“Çfarë ka?”
Inspektori e pa.
“Kemi gjetur një gjurmë për Bujar Lekën.”
Vjollca u kap pas derës së makinës.
“Ai është…?”
Inspektori nuk iu përgjigj menjëherë.
“Kemi gjetur një identitet të ri. Një burrë që ka jetuar prej vitesh në një qendër private jashtë qytetit, me emër të ndryshuar.”
Doriani u afrua.
“Është gjallë?”
Inspektori e pa drejt në sy.
“Po.”
Vjollca lëshoi një britmë të mbytur.
Doriani nuk lëvizi.
Mara mbajti Enën pranë vetes.
Aleksi u mbështet te muri, sikur këmbët nuk po e mbanin.
Inspektori vazhdoi:
“Por ka diçka tjetër.”
Doriani mezi foli:
“Çfarë?”
“Kërkon të flasë vetëm me Marën.”
Mara ngriti kokën.
“Me mua?”
“Po.”
Doriani e pa i tronditur.
“Pse me Marën?”
Inspektori mori frymë.
“Sepse sipas kujdestarit të qendrës, Bujari ka përsëritur të njëjtën fjali për vite me radhë.”
Mara ndjeu një të ftohtë t’i kalonte në shpinë.
“Çfarë fjalie?”
Inspektori e pa.
“Thuajini vajzës së Aleksit që unë nuk e lashë Dorianin pranë saj rastësisht.”
Doriani u ngrir.
Mara nuk foli.
Ena e shtrëngoi nga dora.
Në atë moment, gjithçka që menduan se kishin kuptuar u shemb përsëri.
Sepse Bujar Leka nuk ishte vetëm babai i fshehur i Dorianit.
Ai e kishte ditur për Marën.
Ai e kishte ditur për lidhjen e tyre.
Dhe ndoshta, më e frikshmja nga të gjitha…
Ai kishte qenë pjesë e arsyes pse ata ishin takuar.
Vazhdon…
